Een jong saxofonist, Erik Bogaerts, heeft enkele dagen geleden tijdens een bezoek bij me thuis, mijn saxofoon bespeeld.
Het is iets wat in mijn professionele leven nooit mocht gebeuren. Buiten mezelf werd het instrument door niemand aangeraakt. Laat staan dat er iemand zou op spelen.
Muzikale opdrachten met hoge artistieke verantwoordelijkheid vereisen een zekerheid wat betreft de functionaliteit van het daarvoor te gebruiken instrument.
Een vreemde hand aan de saxofoon kon ik me daarbij niet veroorloven.
Nu dat mijn situatie veranderd is en het saxofoonspel uit de activiteit is verdwenen stond ik Erik toe het instrument te bespelen en heb me tijdens zijn kundige demonstratie met gespannen aandacht diepzinnig laten boeien.
Het was na decennia van trouw de afsluiting van een periode van intense samenleving tussen mezelf en die saxofoon.
Voor de goede moraal te waarborgen was klarinettist Jan Germis bij het overspel aanwezig.
.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op

  1. Ben zegt:

    Hey Mike
    Echt schoon geschreven, bedankt voor de inspiratie in je woorden, verschijning, zijn.
    “Aanwezig zijn” is al heel veel, ik ben alleszins blij dat ge “aanwezig zijt” en hoop dat ge ons nog een tijd moogt blijven inspireren, indien niet met de sax dan wel met het woord of in dit “gewoon er zijn”.

    Ben

  2. yanssensyan zegt:

    Steeds minder en minder zie ik een schrijfsel van de Mike,het aanwezig zijn verminderd zienderogen, kom Mike nog een paar rake schrijfsels ……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s